เดชรัต สุขกำเนิด – ประชาชนคือผู้ถือหุ้นของรัฐนี้

เดชรัต สุขกำเนิด

ภาระที่รัฐดูแลพวกผม

ผมวิจารณ์คนอื่นมามาก วันนี้ขอวิจารณ์ตัวเองบ้าง ผมเป็นข้าราชการมา 20 กว่าปี และเมื่อมหาวิทยาลัยออกนอกนอกระบบ ผมก็เปลี่ยนสถานภาพเป็นพนักงานมหาวิทยาลัย พร้อมกับข้าราชการบำนาญไปด้วยในตัว

ผมยอมรับ(มานานแล้ว) ว่า”บำนาญ”เป็นแรงจูงใจอย่างหนึ่งของการเป็นข้าราชการ แต่สิ่งที่ผมขอประกาศยอมรับผิดในวันนี้คือ ผมไม่เคยรู้(และสนใจ)เลยว่า ภาระที่รัฐต้องดูแลพวกผมมันมากน้อยเพียงใด ? ผมรับแต่บำนาญอย่างเดียว จนกระทั่งผมเข้าร่วมเวทีที่พี่น้องภาคประชาชนจัดขึ้น ผมจึงทราบถึงภาระที่รัฐต้องเลี้ยงดูพวกผม

ปีงบประมาณ 2561 ภาระงบประมาณเงินบำนาญเบี้ยหวัดสำหรับข้าราชการบำนาญทั้งหมดคือ 191,222 ล้านบาท หรือเกือบสองแสนล้านบาท!!! สำหรับข้าราชการบำนาญประมาณ 6-7 แสนคน ในขณะที่งบประมาณสำหรับผู้สูงอายุ(ที่ไม่ใช่ราชการ) อีก 8 ล้านกว่าคนนั้น รัฐบาลจัดสรรงบประมาณให้เพียง 64,770 ล้านบาท

ใช่แล้วครับ ตัวเลขมันสลับกันแบบนี้ “สองแสนล้านบาท” สำหรับข้าราชการ”หกถึงเจ็ดแสนคน” และ(ในทางกลับกัน) “หกหมื่นล้านบาท” สำหรับประชาชน”แปดล้านคน”! (หมายเหตุ ทั้งนี้ ยังไม่นับรวมเงินสมทบกองทุนบำเหน็จบำนาญข้าราชการอีกปีละ 47,623 ล้านบาทสำหรับข้าราชการประมาณ 1-2 ล้านคน)

ที่มันน่าเศร้าที่สุดคือ คนที่ได้รับประโยชน์มากกว่าอย่างผมกลับไม่เคยสนใจข้อมูลนี้เลย

ผมถามพี่น้องประชาชนที่มาร่วมเวทีว่า ที่พี่น้องเคยเรียกร้องสวัสดิการเพิ่มไป รัฐบาลตอบว่าอย่างไร? พี่น้องบอกว่า “รัฐบาลบอกว่า ไม่มีเงิน” อ้าวววว

ผมถามเพื่อนที่เป็นข้าราชการบางคน(ย้ำว่าบางคน) เพื่อนบอกว่า เพราะข้าราชการคือ “ลูกจ้าง” ที่รัฐบาลหรือ “นายจ้าง” ต้องดูแล เลยต้องดูแลดีหน่อย

โอเค แล้วถ้าเช่นนั้น ประชาชนคือใคร? ประชาชนเป็นเพียงผู้รับบริการหรืออย่างไร? สำหรับผม ประชาชนไม่ใช่ผู้รอรับบริการ แต่ประชาชนคือ “ผู้ถือหุ้น” ของรัฐนี้ เพียงแต่ว่า รัฐนี้อาจเป็นบริษัทที่แปลกหน่อย ที่ผู้ถือหุ้นให้อำนาจแก่ “ลูกจ้าง” ในการกำหนดกติกาที่ดูแลลูกจ้าง จนแทบไม่มีเงินเหลือที่จะดูแลผู้ถือหุ้น

และลูกจ้างบางคน เช่น ผม ก็ไม่เคยสนใจในเรื่องความเหลื่อมล้ำนี้เลย นับว่าเป็นความ “ใจดำ” ต่อผู้ถือหุ้นแบบสุดๆ กันเลยทีเดียว

นับจากนี้ ผมต้องอยู่ข้าง”ผู้ถือหุ้น”บ้างแล้ว และขอกราบอภัยในความเพิกเฉย(ของผม) ที่ผ่านมา

เดชรัต สุขกำเนิด

Show Buttons
Hide Buttons